Για ποιο λόγο, αναρωτιέμαι, μπορεί να πληγωθώ για κάτι που δεν έχω κάνει εγώ; Για κάτι που έχει κάνει κάποιος άλλος; Για χαρακτηρισμούς και ταμπέλες που κάποιος άλλος έβαλε σε εμένα αλλά εγώ δεν είμαι αυτός;

Κάποιος που αγαπώ. Κάποιος που νοιάζομαι. Κάποιος που έχουμε περάσει πολλά μαζί.

Για ποιο λόγο όμως στεναχωριέμαι εγώ; Για ποιο λόγο πονάω εγώ; Για ποιο λόγο αποφασίζω να πληγωθώ εγώ και να μην το γυρίσω πίσω;

Είναι θέμα ωριμότητας; Ανωριμότητας; Είναι θέμα ευγένειας; Ή μήπως η ωριμότητα με οδήγησε στο να είμαι παρατηρητής των όσων γίνονται και λέγονται γύρω μου και αποφασίζω απλά να πάω παρακάτω;

Γιατί να παίρνουμε εμείς αυτό το φορτίο ενώ ανήκει σε κάποιον άλλον;

Οι απαντήσεις που μπορώ να δώσω σε αυτή την ερώτηση είναι: Γιατί αγαπάς. Γιατί νοιάζεσαι. Γιατί νιώθεις μοναξιά. Γιατί νιώθεις προδομένος. Απογοητευμένος. Θυμωμένος. Γιατί νιώθεις απόρριψη. Αδικία.

Είναι αληθινά όμως όλα τα παραπάνω συναισθήματα; Αλήθεια τώρα… Τα νιώθεις, τα βιώνεις αλλά είναι πραγματικά; Όταν εσύ και εγώ νιώθουμε πως δεν έχουμε προδώσει, δεν έχουμε απογοητεύσει ή αδικήσει, γιατί παίρνουμε πάνω μας τα συναισθήματα που ανήκουν σε κάποιον άλλον;

Γιατί έτσι μεγαλώσαμε. Μάθαμε πως το να νοιάζεσαι σημαίνει να μοιράζεσαι. Ακόμα και τα συναισθήματα. Μάθαμε πως, όταν πονάς εσύ πρέπει να πονάω και εγώ. Και να βουλιάζω…

Δεν μάθαμε να μην επηρεαζόμαστε. Δεν μάθαμε να θωρακίζουμε τον εαυτό μας. Να προστατεύουμε τον εαυτό μας και να είμαστε δυνατοί.

Και κυρίως δεν μας έμαθαν πως, όταν αγαπάς τον εαυτό σου, δεν μπορείς να πληγώσεις τον εαυτό σου. Δεν μπορεί να σε πληγώσει τίποτα και κανένας….